teenenander.web-log.nl

Wie logt hier?

Nou ja, ik dus!
Wat wil je van me weten?
Mijn naam...leeftijd....beroep....hobby's.......?
Totaal onbelangrijk toch?
Oh, een foto......?
Nou vooruit dan!     Foto: Moving Still

Ziek, zwak en nog steeds een beetje misselijk...

Maar dat laatste zit gewoon in mijn karakter dus niets om u zorgen over te maken.

Ergens rond mijn 39e besloot ik dat ik geen uitgezakte veertiger wilde worden en kocht ik een een crosstrainer. Nou eigenlijk had ik die al een tijdje in huis maar veel meer dan kledingrek spelen had íe nog niet gedaan. Mijn voornemen was een blijvertje en voor ik er erg in had stond ik 5 tot 6 dagen in de week een uur te crossen. Het resultaat mocht er zijn en ik was fit, strak en redelijk gelukkig. In 2007 kocht ik een nieuwe; mooier, sneller en luxer maar ik had bewezen dat ik het waard was èn ik kon het betalen dus vooruit maar. Zelfs in de periode dat ik wij was stond ik regelmatig even te trainen. Ik had dan ook alle vertrouwen dat eventuele extra kilo's er zo weer af zouden zijn. Huhu. Wat ik niet bedacht had was het gebrek aan tijd en de andere keuze's die ik zou maken met kind (trainen? uitgeput op bed ploffen!) en het duurde even voor ik weer dacht aan trainen.

Uiteindelijk kwam de zin om weer iets aan dat lijf te gaan doen natuurlijk wel maar, en dat is niet gelogen, ik werd er ziek van. Eerlijk waar, met mijn hand op mijn weet ik veel, zwerend op wie dan ook kan ik in alle eerlijkheid zeggen dat ik tot drie keer toe, nadat ik weer begon met trainen, onmiddelijk ziek ben geworden. En dan niet een beetje misselijk maar echt een week uit de roulatie. Afgelopen week was de laatste keer en hoewel ik flink ziek geweest ben, en me nog steeds niet helemaal fit voel ben ik vastbesloten me dit keer niet weer gewonnen te geven dus zet ik door. Gisteren een kwartiertje en vandaag een halfuur maar ik moet en zal het sporten weer in mijn dagelijkse routine opnemen.
Punt uit.

Zoutoverschot

Mijn jeugd is bepaald niet flauw te noemen, mijn moeder had een grote keulse pot vol zout in het keukenkastje staan en wanneer ze ging koken werden de aardappelen en groenten getrakteerd op een flinke hoeveelheid van deze smaakmaker. Ook het vlees werd ruimschoots gepekeld alvorens het de pan in ging en uiteraard kwam het zoutvaatje en de maggifles ook standaard op tafel. Voor de vorm moesten we eerst wel even proeven maar het toevoegen van extra zout was eerder regel dan uitzondering en volkomen geaccepteerd. Met een partner die ook wel houdt van zout bleef ik heerlijk strooien en natuurlijk wist ik wel dat het niet heel gezond is maar ach, van leven ga je nu eenmaal dood. En toen werd er dus zomaar alsnog een kind in mijn schoot geworpen en sloeg de paniek toe.

Shit! Zo'n kind gaat natuurlijk vroeg of laat met de pot mee eten en zoveel zout kon ik als kind nog wel hebben maar voor de kinderen van tegenwoordig is dat vast niet gezond. En zoutarm eten? Bleeeehhh, ondenkbaar! Voor Finn heb ik alles zelf gekookt en gestaafmixerd en uiteraard proefde ik weleens een hapje van zijn prutjes. Hoewel het me opviel dat de smaak van zijn ingredienten veel duidelijker was dan van die op mijn eigen bord bleef het gebrek aan zout natuurlijk onoverkomelijk.

Op een goede dag kochten we een vork, een lepel, een plakbordje en een slab voor het mannetje en mocht hij voortaan meedoen. De zoutpot bleef dicht en alles werd zonder enige toevoeging bereid. Wij moesten de smaak dan maar achteraf toevoegen, hoe vervelend ook.
Het eettalent van Finn viel in het begin een beetje tegen, gek genoeg wilde het niet echt lukken om geheel zelfstandig een volwaardige maaltijd naar binnen te werken en dus aten wij met heel wat minder aandacht voor ons eigen eten. Gedurende een paar maanden bestond het 'hoogtepunt van de dag' vooral uit het voeren  afvegen soppen en proppen begeleiden van Finn. Toen er ineens weer wat licht aan het einde van de tunnel verscheen kwamen we met een enorme schok tot de ontdekking dat we geen korreltje zout meer toevoegden, niet bij het koken en ook niet aan tafel, en dat we helemaal niets misten...

Ongelooflijk. Stoppen met zout was dus bijna net zo makkelijk als stoppen met roken!
Is er dan niets meer heilig?

Waarom dit verhaal?
Punt 1.: Om mezelf wijs te maken dat stoppen met snacken een eitje is.
Punt 2.: Om duidelijk te maken dat het zogenaamde gebrek aan zout niet waar kan zijn, het is beslist weer een complot.

Pokkekind

Sinds zondag heeft Finnebikkel een waterpok of 12 waarvan er 5 matig jeuken. De laatstgenoemden zitten allemaal op een plek waar op zijn achttiende waarschijnlijk een keurig bijgeknipt bosje blond schaamhaar zit dus een beetje krabben mag. Hij is (nog) vrolijk als altijd, heeft (nog) geen koorts en al met al komt hij er dus prima mee weg.

Gelukkig maar want na ruim een week vrij zou het heel vervelend zijn geweest meteen weer verlof op te moeten nemen. Normaalgesproken kan Finn op zijn vader rekenen als hij ziek is maar die heeft het na deze vakantieperiode waarin hij veel minder gewerkt heeft dan normaal nu echt veel te druk. Nou ja, allemaal niet nodig geweest dus en vanmiddag om 17:00 uur ging mijn weekend in.

Morgen staat er een afspraak met het consultatiebureau, zoals gebruikelijk door hun toedoen veel te laat, het is de 18 maanden afspraak en het mannetje is er alweer 20. Nu begrijp ik overal op internet dat pokkekinderen niet welkom zijn op het bureau maar ik heb eerlijk gezegd toch heeeel sterk de neiging om dat nu eens even niet door te hebben gehad.
Hoe associaal is dat op een schaal van pakkumbeet 1 tot 10?

Slikken

Het zal een jaar of drie, vier geleden zijn dat ik een sinterklaasviering op mijn werk meemaakte. Ik weet nog dat ik het heel leuk vond om er te zijn maar dat ik het tegelijkertijd als ongewild kinderloze ook erg confronterend vond. Al die vaders en moeders trots en blij genietend van hun mooie kinderen maakten dat ik regelmatig even moest slikken en af en toe echt mijn best moest doen om niet verdrietig te worden.

Vandaag beklom ons mooiste kind, tussen ons in, de grote stalen trappen in het distributiecentrum op weg naar sinterklaas. Natuurlijk dacht ik terug aan die vorige keer en ook nu had ik wat tranen weg te slikken. Ik had ook heel erg mijn best kunnen doen om niet overdreven blij, trots en gelukkig te zijn maar dat heb ik dapper nagelaten.

Wat een rijkdom!

Aanstekelijke blijbal

Hier word ik zo blij van!
Een flashmob als dit (ik neem aan dat dit er een is tenminste) is een van de dingen die ik op mijn To Do lijstje heb staan, dat lijkt me zo verschrikkelijk leuk om te doen.

Prikgriep

Eindelijk, eindelijk was het zo ver en mochten we naar de stadssporthal voor deelname aan "The Event of the Year". Een megazware logistieke oefening was eraan voorafgegaan om alle vaccins (gekoeld, da's moeilijk hoor....huhu, met melk levert het ook dagelijks enorme problemen op!) op plaats van bestemming te krijgen maar het was gelukt. En nu mochten alle vrijwilligers en prikbevoegden aan de bak en zouden de kinderen in een lange, lange rij mogen wachten op de griep prik.

Veel extra tijd hadden we ervoor uitgetrokken en zowel picknickmand als koelbox zat tot de rand toe vol met verrassingsvoer om het ondragelijke wachten te verzachten. We rekenden natuurlijk ook wel een beetje op de 'samen-leed-contacten' voor het stillen van de tijd....

Wat viel dat tegen zeg!
Niks geen rij, nog geen samenscholinkje van meer dan 5 mensen te bekennen.
Meteen aanschuiven bij een strak van de ik-heb-het-zo-druk-stress staande prikgriet die, zonder enige waarschuwing vooraf, zonder pardon die naald erin jastte en dat was het dan.
Beetje huilen van de schrik en verder niks, geen kleurplaat of mandarijn, bellenblaas of nepspuit.
Gewoon niks, hop naar buiten en tot over drie weken.

Een beetje complot is vele malen leuker.

Het 2012-vaccin

Je zult het maar meemaken dat je je, enigszins gevoelig voor complottheorieen en doemscenario's, helemaal hebt ingesteld op het gruwelijke einde der tijden op 20-12-2012 en dan blijkt dat er een rekenfoutje is gemaakt en de Mayakalender die datum helemaal niet eindigt.

Daar zit je dan, je dood niet zeker.
Godzijdank heeft de voorzienigheid gezorgd voor griep en kwikvaccins met microchips.
Het blijft alleen wel lastig kiezen tussen die twee.

Nou ja, met een beetje mazzel heb je allang griep gehad voor je vaccin zelfs maar klaar is.
Geluk bij een ongeluk?

Prins Stront

NEE!
Nog lang geen twee maar dapper in het verzet. Een week lang liet hij ons krijsend weten geen behoefte meer te hebben aan middagdutjes en ook zeker niet om 19:00 uur te willen gaan slapen maar om 22:00 uur. Op zijn allervroegst. Aandoenlijk, onuitstaanbaar en bewonderenswaardig tegelijk maar bovenal zeer vermoeiend vond ik het. Maar...de crisis is bezworen. Op naar de volgende!

Ik ben erg blij met weer een beetje rust in de tent en daar doet zelfs die enorme berg stinkende stroperige stront geen afbreuk aan.
Ons mannetje is geweldig!

Echt!

 

Sorrygebaar

Stel, je snijd een motorrijder.
Je neemt voorrang.
Je schept een fietser (bijna).
Een kinderwagen (net niet).
Okee, punt is duidelijk denk ik.
Je schrikt je een (bijna)ongeluk en die ander helemaal.

Je wilt uiting geven aan je gevoel met een passend gebaar.
Een positief gebaar.
Maar hoe?

Nou, eenvoudig, dat gebaar bestaat blijkbaar gewoon.
Niet, zoals de doven het doen, met je vuist in een draaiende beweging schuldbewust over je hart bewegen maar je steekt je hand op. Een open hand met gestrekte vingers, een jazzhandje zeg maar.

Stom rot internet, ik dacht weer eens iets geniaals bedacht te hebben, of in elk geval iets bedacht dat we zouden moeten hebben (als een noodknop in een grafkist bijvoorbeeld), bestaat het allang en kom ik daar heel eenvoudig achter.
Veilig verkeer Nederland heeft in 2007 ontzettend haar best gedaan om het sorrygebaar te introduceren en dat eh, is nou ja, bij mij dus niet maar bij jullie vast heel goed gegaan.

Toch jammer. Jammer ook dat ze zich vooral gericht hebben op 16-25 jarigen, waarom?
Of hoef je boven de 25 je excuses niet meer aan te bieden?

Get out of your lazy bed!

Maandag is niet de fijnste dag van de week, Peter vertrekt al vroeg, om slagwerklessen te geven en komt pas laat, na de repetities met de slagwerkgroepen, weer naar huis.
Finn weet dat, vind het ook maar niks en doet (dus?) op maandag vaak vreselijk zijn best om zo ongeduldig en driftig mogelijk te doen. Nou ja, tussen de vreselijk lieve buien door dan, hè.

Om half zeven vond ik het mooi geweest en heb ik het mannetje vriendelijk voorgesteld te gaan douchen en slapen waar hij gelukkig geen bezwaar in zag. Hèhè, even tijd om de keuken op te ruimen, mijn brood voor morgen te smeren, wat mailtjes te sturen en meer van die inspirerende dingen.

Om kwart over twintig gaat de telefoon en een oorverdovende pokkeherrie stroomt mijn linkeroor in....wat is dit? Niemand die reageert op mijn pogingen mezelf verstaanbaar te maken, en dan valt mijn kwartje, ze spelen "Matt Bianco". Mijn tranen rukken op; wat lief om me er even bij te laten zijn. Ik speur naar die stem die ik zo goed ken en hoop op iets van een aanwijzing, een paar woordjes maar en ja hoor, net voor hij weer ophangt zegt 'ie nog "nou, zoiets dus".

Ik realiseer me dat ik, zelfs op deze maandag, niet gelukkiger met mijn leven zou kunnen zijn.

Belly paint

Ik denk dat ik maar eens een belly paint ga laten 'plaatsen' zoals dat heet.
In mijn zwangerschap had ik er niets mee maar nu ben ik er helemaal klaar voor.
Natuurlijk ben ik wel wat ruimte verloren maar er past nog best een mooie tekening op hoor.
Allerlei mogelijkheden ook met 'diepere lagen'.
Geweldig toch, zo'n postpartum-kunstwerk?
Ga ik er daarna een hele grote afdruk van laten maken op canvas of tentdoek en ontzettend van genieten!

Tussen twee haakjes

Zoals zo vaak, na weer een veel te korte nacht (welnee, het mannetje slaapt heerlijk door, gewoon nooit zin om te gaan slapen op de meer geschikte momenten) en een veel te drukke dag (tuurlijk, superleuke baan maar wel zwaar soms zeker na een nachtje van een uurtje of viereneenhalf), beetje hangend achter de laptop (ideaal met een kind, zo'n pc die je gewoon mee op sleeptouw kunt nemen) met honger (jaha, trek, in de oorlog en afrika, laat staan in de afrikaanse oorlogen daar hadden/hebben ze honger) met trek dus maar geen idee waarin (mag niet teveel tijd kosten, niet te veel, te vet, te zwaar, te....)

Ach barst, ik neem CHIPPIES!

Een minizakje

En dan uitbuiken op bed

Hmmmmmmmmm

Dooie vogel

Ik vond 'm trouwens vreselijk lelijk,
die dooie vogel op Maxima's blonde haar.
Hij paste wel bij de gelegenheid,
dat is onbegrijpelijk maar waar.

Kinderspel

Ja, het gaat ontzettend hard en ja, ons mannetje viert bijna zijn eerste verjaardag en ja, het is geweldig en zeker, we genieten met overvolle teugen en soms...

Soms ben ik stiekem toch wel heel blij dat hij nog "te klein" is om de wereld te begrijpen. Opgelucht dat ik nog geen onhandige pogingen hoef te doen om hem uit te leggen wat er allemaal kan en hoe dat kan.

Het is erg prettig om mezelf te concentreren op geweldig houten speelgoed voor een euro of drie dat zomaar op een kleedje op ons ligt te wachten.

Dus, voorlopig wapperen vlaggen halfstok net zo mooi en magisch als die in top en kunnen zijn auto's door elke afzetting heenbeuken zonder slachtoffers te maken. Nu kan het nog!

Geen woorden, slechts tranen en nog meer tranen

In de echt

Vandaag precies een jaar geleden zijn we getrouwd. Iets wat we allebei nooit meer zouden doen. Was ook niet nodig want we hadden het beiden al eens eerder gedaan en 1 keer is gewoon genoeg.
Nou ja, en toen werd ik zwanger en gingen we informatie vragen over geregistreerd partnerschap en kwamen we thuis met een véél eenvoudiger oplossing.

Het werd een dinsdag in maart, mijn zwager had zich tot buitengewoon ambtenaar laten benoemen zodat hij ons zelf kon trouwen en zo waren we met een uiterst klein en intiem gezelschap. Een mens of achtenhalf, onszelf meegeteld. Persoonlijker kon niet. Ontroerender ook niet, maar dat was voor een deel ook te danken aan het draaien van het meer dan prachtige lied "Het heelal van jouw hart" (uit Turks Fruit de musical).
Geen bruidsboeket, geen trouwjurk, geen ringen, geen uitnodigingen, geen rolls, geen fotograaf, geen receptie, geen diner, geen poespas, kortom alles niet wat er mijn eerste keer wel was. Geweldig!

Vannacht, na een hoop niet nader te noemen gedoe en 3 vrijwel slapeloze nachten, kwam mijn allerliefste lief rond 01:00 uur thuis van zijn werk met vergadering toe, met een cadeautje voor mij en vanmorgen startte ik de auto en bleek hij 'ons liedje'al te hebben klaargezet in de cd-speler.
Ik heb het wel 6x gedraaid en elke keer opnieuw heb ik huilend van geluk meegezongen.
Het leven is zo goed voor ons!

Ehm, wat ik voor hem gedaan heb vandaag?
Nou, niks.
Niks wat ik anders ook niet doe tenminste.

Waarom? Zeg het maar!

Ja, dat waren geniale logjes van mijn hand, die laatste twee. Absoluut nietszeggend, niet lopend, onbeduidend en, daar keuren ze columns op af tegenwoordig; onsamenhangend. Ik wist het al terwijl ik schreef, of beter; probeerde te schrijven maar, mijn innerlijke censuur is niet meer wat het geweest is, ik moest en zou ze plaatsen. Waarom? Zeg het maar!

Loggen is lastig tegenwoordig. Vroeger niet, wanneer ik in mijn eigen archieven duik kom ik logjes tegen die ik zo goed vind dat ik me niet voor kan stellen dat ik ze zelf geschreven heb. Toptalent, werkelijk!
Maar nu.....
Nee, ik zal niet roepen dat ik (nog net) aan het ontzwangeren ben, hoewel dat natuurlijk wel zo is, maar echt, dat is toch geen excuus voor alles? Net als vrouwen die 10 jaar na de laatste bevalling nog steeds roepen dat 'dat buikje' te danken is aan het krijgen van kinderen, rot toch op, gebrek aan wilskracht, hooguit!
En zo kan ik dus ook niet het feit dat ik moeder geworden ben de schuld geven van het niet meer lekker loggen. Toch heeft het ongetwijfeld met elkaar te maken, mijn wereld is zo veranderd, maar een stem in mijn hoofd vind dat ik niet continue over 'Finn enzo' moet schrijven en ik luister braaf.
Waarom? Zeg het maar!

Wil ik bewijzen dat ik heus nog wel meer ben dan moeder alleen? Hahaha, da's pas zielig.
Want natuurlijk is dat waar (ja heus, echt, geloof me nou!) maar tegelijkertijd zo onbelangrijk. Want als ik mijn geweldige mannetje net voor de tweede keer druipend uit zijn eigen kots gehaald heb en zo goed en zo kwaad als het gaat heb afgespoeld en hij, nog een klein beetje stinkend en heel zachtjes nasnikkend op mijn schoot in slaap valt dan, dan hoef ik helemaal niets of niemand te zijn, dan ben ik er uitsluitend en alleen om hem heel goed, heel dicht tegen me aan te houden en met mijn lippen tegen zijn haar heel zachtjes te zeggen hoeveel ik van hem hou.
En me dan daar in het donker te realiseren hoe gelukkig ik ben dat ik dit allemaal toch nog mag meemaken.

Maar daar mag ik dan weer niet over schrijven van mezelf.
Waarom? Zeg het maar!

Haal meer uit je haar...

Andrelon laagjesshampoo, -serum en meer van die onzin, om je laagjes extra te accentueren.

Ik kijk wel link uit sinds ik die laagjes zelf knipte. Wat een wanprodukt.

Zand erover

Vandaag waren we getuigen bij de begrafenis van de man van mijn nichtje.
Een bijzonder mens, natuurlijk te jong maar daar kun je helemaal niks mee, behalve het gewoon beamen wanneer iedereen het zegt.

Het was een mooi, intiem en persoonlijk afscheid.
En verder valt er eigenlijk weinig over te zeggen, zoals er meestal weinig te zeggen valt over een uitvaart.

Vanavond heeft P een belangrijk gesprek. Dat hoop ik tenminste. Het zou namelijk ook een nietszeggend flutgesprek kunnen worden, waar weinig over te zeggen valt.

Over Finn valt heel veel te zeggen dus dat doe ik maar eens niet.

Er zijn,

kelders en crèches en kindsoldaten en meer van dat engs.
Maar dat is allemaal heel ver weg,
in het grote boze buitenland.
Niet hier,
hier is er vrolijkheid en schaterlachen,
en opstaan om te vallen.
Dit is het land waar een grote blauwe buil op je hoofd
al meer dan erg genoeg is.
Dit is het land waar leven een feest mag zijn.
Toch?